ساعتها زیر دوش مـے نشینـے بــﮧ کاشـے هاے حمام خیره مـے شوے...


غذایت را سرد مـے خورے...


ناهار را نصفه شبــ ، صبحانــﮧ را شام!


لباسهایت دیگر بــﮧ تــ ـو نمـے آیند ، همــﮧ را قیچـے مـے زنـے!


ساعتها بــﮧ یک آهنگ تکرارے گوش مـے کنـے


و هیچ وقتـــ آهنگـــ را حفظ نمیشوے!


شبها علامتــ سوالهاے فکرت را مـے شمرے تا خوابت ببرد!


« تنهائـے از تو آدمـے مـےسازد که دیگر شبیــﮧ آدم نیست »

.

.